ในโลกแห่งความฝัน เราสามารถกำหนดอะไรๆได้ดั่งใจ
ตอนนี้หลังจากที่กี้ เล่นและมีความสุขกับโลกแห่งความฝันมานาน ถึงเวลาซักทีที่กี้ต้องตื่นขึ้นมาเจอกับโลกแห่งความจริงๆ
หลังจากที่หลงตัวเองมาซะนาน ก็มีจดหมายฉบับหนึ่งมาทำให้กี้ได้ตาสว่างซักที ^U^
จุดเริ่มต้นมันเริ่มจากที่ คนเพ้อฝันอย่างกี้....หวังอะไรจนมากเกินตัว
เมื่อรู้ว่าตนนั้นกำลังจะไปที่ที่ไกลแสนไกล...กี้จึงส่งจดหมายไปยังคนในโลกแห่งความเป็นจริง ขอให้เขาให้เวลากับกี้ซักวัน
ขอเวลาซักวันเพื่อที่จะไปเที่ยวกับเค้า คุยเล่นกับเค้าสนุกกับเขา แล้วเมื่อหมดวันนั้น กี้ก็จะขอถามคนคนนั้น ก่อนจะจากกัน ขอถามเพียงแค่สองคำถามว่า
"ตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบกัน จนถึงวันสุดท้ายวินาทีสุดท้ายที่เราจะจากกันนี้....แกเคยคิดอะไรกับเขาเกินกว่าคำว่าเพื่อนหรือคิดที่จะคิดเกินกว่าเพื่อนบ้างไหม"
"หากแกตอบว่าไม่ งั้นแกบอกได้ไหม สายตาและท่าทีที่ชวนเข้าใจผิดนั้น แกทำไปเพื่ออะไร"
กี้ส่งจดหมายออกไป....และวันนี้กี้ก็ได้จดหมายกลับมา...
อยากรู้ไหมคะว่าจดหมายเขาเขียนว่าอย่างไร...
เขาเขียนไว้ว่าอย่างงี้....
------
-----
----
---
--
-
ถึง....คนเพ้อฝัน
....ไม่รู้เหมือนกันว่าจดหมายเขาเขียนกันแบบไหน แต่ก็เขียนออกมาแล้วนี่่นา ลายมือบรมห่วยกว่าคุณตั้งเยอะ แต่คุณก็คงจะอ่านจนจบถ้าผมรู้นะ
เรื่องที่คุณขอมา ผมไม่ได้อยากปฏิเสธแต่ผมก็ไม่ได้จะตกลงหรอก เนื่องด้วยเหตุผลนานาประการที่อธิบายได้ข้ามวันข้ามคือ (เว่อร์-*-)
วันส่วนใหญ่ผมชอบใช้ชีวิต ณ บ้านอันสงบ นั่งเล่น DotA ไป Facebook ไป อะไรต่อมิอะไร
แล้วก็...ก็ที่ทุกคนหรือหลายๆคนรู้กันนะว่าผมก็มีคนที่รู้สึกดีมากอยู่แล้ว (คาดว่าคุณเองก็คงจะรู้) ผมก็พยามไม่ไปไหนกับใครให้มากเพราะเจ้าตัวเขาจะได้รุ้ว่าผมไม่ได้หลายใจเหมือนผู้ชายส่วนใหญ่นะ
มาถึงบรรทัดนี้คุณอาจจะไม่ค่อยอยากอ่านต่อหรือจะเศร้าอย่างไรก็ตาม มันอาจจะเจ็บมาก หรือ เจ็บมากๆ เลยก็ตาม ที่ผมเขียน/พูด แบบนี้ อาจจะทำให้คุณน้ำตาออกมา แต่ทุกอย่างมันก็เป็นจริง และอยากให้เข้าใจ ว่าผมรักคนคนนั้นมาก โดยที่แทบไม่ได้รักคุณเลย แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าผมจะเกลียดคุณ มันก็เป็นวัฎจักรโง่ๆ ของมนุษย์ทั้งปวง ที่เรียกกันว่า "รักสามเส้า" คุณรักผม ผมรักอีกคน เพื่อนผมรักคุณ คุณไม่รักเขา มารักแต่ผม ผมก็รักแต่คนนั้น คนนั้นก็รักอีกคน คนนั้นรู้ว่าผมรัก ก็จางหายไป มันอาจจะเจ็บ แต่ก็มีคนอีกมากมายหรืออย่างน้อยก็ผมคนหนึ่ง ที่เจ็บแบบนี้ มาถึงตอนที่รักมันไม่เป็นดั่งใจ ก็เหมือนเวลาที่ล้มลง สักวัน ก็ต้องลุกขึ้นมา ผมเองก็หวังไว้เช่นนั้น ผมก็มีหลายคำที่อยากพูด ขอบคุณ...ที่รักกัน ขอโทษ...ที่รักกลับไม่ได้ และ ลาก่อน...อีกไม่กี่วันข้างหน้า
~การที่เราเปลี่ยนจากคนรู้จักมาเป็นคนรู้ใจ ก็เหมือนคุณเปลี่ยนภาชนะของน้ำ จากแก้วหนึ่งสู้อีกแก้ว มันอาจจะหกล้น หรืออาจจะไม่ได้อะไรเลนถ้าแก้วใบที่สองรั่ว สุดท้าย น้ำนั้นก็จะระเหยไป กลายเป็นสิ่งเลือนลางเท่านั้น….
(พอจำได้ว่าต้องเขียนตรงนี้ว่า) เคารพ
บุคลจากโลกแห่งความจริง :’)
ป.ล. แปลว่าปัจฉิมลิขิตใช่ไหม? ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากให้ยิ้มกับมุขนี้ไว้ :)
-----
----
---
--
-
จบแล้วล่ะ...บางคนอาจจะคิดว่ากี้บ้า ที่เอาจดหมายนี้มาตอกย้ำตัวเอง...
ใช่ค่ะกี้คงบ้าจริงๆ...
เฮ้อ....คนที่ไม่รักเรา จะทำยังให้ตายเขาก็ไม่มีทางหันได้รักเราได้หรอก
ทางที่ดี เราควรอยู่ในโลกแห่งความจริงเวลาตื่นจากฝัน โลกแห่งความจริงจะได้ไม่โหดร้ายเกินไป...
